Verschenen in De Dura, vakblad voor Cranio Sacraal en Meditatie, nummer 6 winter 2007

Cranio voor Paarden


TEKST: ANJA MARCINSKI
FOTO'S: MARGRIET MARKERINK EN ROY VAN DE GEER

 

Tijdens de diploma uitreiking van december 2005 stelde Roy van de Geer zijn vriendin aan me voor: Margriet Markerink. Zij is onder andere schrijfster van het boek 'Koniks, wilde paarden in Nederland' en schrijft regelmatig artikelen over paarden en natuur in tijdschriften als Landleven, Bit, Mensport enz. Koniks zijn paarden die hier in Nederland zijn gebracht om een aantal natuurgebieden te begrazen.

Roy wist al langer dat ik helemaal weg ben van paarden en nodigde me uit samen met hen eens een bezoekje te brengen aan de wilde paarden. Na alle bijzondere verhalen die ze me hadden verteld had ik daar natuurlijk wel oren naar.
 

Ik had in het jaar daarvoor de module voor cranio met paarden gevolgd en hoopte stiekem op deze manier eens een wild paard te kunnen behandelen. Nou die stoute droom kwam helemaal uit.

In de zomer van 2006 spraken we met Roy en Margriet af om eens een dagje bij de Koniks te gaan kijken. Toen we bij de Klompenwaard (bij Doornenburg) aankwamen begon onze zoektocht want ze hebben daar een groot gebied tot hun beschikking dus soms kan het even duren Voordat je ze hebt gevonden. Binnen 10 minuten zagen we al een kudde van zo'n 30 paarden vlakbij het water staan grazen. Het was die dag bloedheet.

We hebben ze eerst vanaf een afstand staan bekijken want alleen dat al is genieten. Een kudde die alle vrijheid heeft en gewoon paard mag zijn vind ik het mooiste om te zien. Het was een prachtige kudde met veulens, jonge hengsten, jonge merries en ook paarden op leeftijd. Je kon aan hun lichaam zien dat ze voldoende te eten hadden want sommige waren tonnetje rond.

Wij, mijn vriend Robert en ik, hebben thuis ook paarden en een deel pensionstalling waarbij we uit gaan van het natuurlijk paarden houden. Dus de paarden mogen zelf bepalen of ze buiten of binnen willen staan en er is de hele dag voer en water beschikbaar. Zo komen ze toe aan hun dagelijkse beweging en kunnen ze de hele dag door kleine beetjes eten zoals dat ook in de natuur gaat.

Na een tijdje te hebben gekeken konden we het niet laten om de kudde voorzichtig en met alle respect voor de dieren van wat dichterbij te gaan bekijken. Een veulentje kon al gauw zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en we lieten hem rustig onze geuren opsnuiven. Een manier van contact                       Even ruiken
maken bij paarden is ruiken en als je dan zachtjes in zijn neusgaten blaast dan weten ze met wie ze te doen hebben. Ik strekte mijn hand langzaam uit zodat hij die ook kon besnuffelen en toen dat goed voelde kon ik hem voorzichtig over zijn hoofdje aaien. Wow! Wat geweldig...!!!

Zijn moeder kwam ook eens kijken en op diezelfde manier maakte ik ook contact met haar. Ik kon het niet laten haar toestemming te vragen voor een kleine behandeling, want ze was nog niet zo heel erg lang geleden moeder geworden van dit prachtige veulen. Ik mocht mijn handen op haar rug leggen en pikte meteen het ritme op. Zo hebben we samen een aantal minuten staan genieten. Toen liep ze langzaam weg...

Ik behandel gedomesticeerde paarden vanaf dat moment ook altijd losstaand zodat ze de kans krijgen om weg te kunnen lopen als ze er genoeg van hebben. Het komt ook regelmatig voor dat ze een lichaamsdeel naar me toe draaien, zo van: 'Hallo kun je daar ook even behandelen?'

Paarden reageren zo ontzettend snel op een behandeling en als je goed naar hun lichaamstaal kijkt dan kun je daar al een heleboel vanaf lezen. (mocht je meer willen weten over de lichaamstaal van paarden ofwel het communiceren met paarden lees dan het stukje van Terra Natura onderaan dit artikel en lees het boek eens van Margriet Markerink "Koniks, wilde paarden in Nederland").

Terug naar onze dag met de Koniks. Na een uurtje of wat verplaatste de kudde zich naar de andere kant van de waterplas. Er bleef een hengst achter en die zag er helemaal niet happy uit. Hij leek wel bevangen. We gingen
zijn kant op en hebben hem eerst vanaf een afstand staan bekijken. Ik ben naar hem toegegaan en heb hem gevraagd of het een goed idee was om hem te behandelen. Uit zijn hele lijf kon je aflezen: "Graag"!!!
Ik ben dichter bij hem gaan staan en ons avontuur begon...

Ik kan je de hele behandeling vertellen maar Margriet en Roy hebben hier zulke mooie foto's van gemaakt. Foto's zeggen meer dan woorden.

Na 15 minuten ben ik gestopt en zagen we dat hij begon te mesten en een paar stappen deed. Hij stond er ook al veel meer ontspannen bij.

Toch ben ik daarna samen met Roy nog eens gaan behandelen. Multiple-hands-on omdat we niet wisten wanneer we weer in de gelegenheid zouden zijn hem te behandelen.
Het voelde oké om met zijn tweeën nog even verder te gaan. Toen we stopten hebben we de hengst bedankt en zijn we naar de andere kant van de waterplas gelopen. Af en toe omkijkend naar de wilde hengst. Hij liep alweer een paar passen en we wisten meteen dat de behandeling hem goed had gedaan.

Het bijzondere van de dag moest toen nog komen. Aan de ander kant van de waterplas zijn we toen lekker gaan zitten kijken naar de kudde en intussen aten we onze lunch. Gewoon lekker genieten.

Plotseling zagen we dat de hengst die we hadden behandeld, door het water heen, weer aansluiting vond bij de kudde. Het volgende moment ging hij, tot onze grote verbazing, samen met een maatje van hem een modderbad nemen. Vlak voor onze neuzen!

Vaak zie je dat paarden na een behandeling even lekker willen rollen en dit was zijn "rolmoment" We hadden een stukje tape in zijn manen gedaan zodat we hem bij een volgend bezoek gemakkelijker terug zouden kunnen vinden. Dus we wisten nu ook zeker dat hij het was. Als of dit nog niet genoeg was liep hij daarna met zijn vriend om ons heen en nam op nog geen twee meter afstand een zandbad. Toen hij daar mee klaar was knikte hij een aantal keren met zijn hoofd. Dankjewel voor de behandeling...!!! Ik was totaly in love!!!! Wat een dag wat een ervaring.
De vrijheid die deze paarden hebben is iets wat ik ieder paard toewens. Ik ben door deze behandeling nogmaals met mijn neus op de feiten gedrukt en overtuigd geraakt dat ook 'mensenpaarden' de kans moeten krijgen op een waardig bestaan.

Op maneges kreeg ik het nooit voor elkaar om normaal les te nemen. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen. lets hield me tegen. Hoe graag ik ook wilde leren rijden, niet op deze manier. Al die paardenhoofden met hun trieste ogen achter die tralies. Twee keer per dag een uurtje eruit omdat wij er zo nodig op moeten rijden. Paarden zijn van nature kuddedieren en wij sluiten ze alleen op in een box van 3 bij 3 (dat is vaak al heel erg groot) met tralies ertussen of een muur waardoor ze hun soortgenoten niet eens kunnen zien laat staan lekker krauwen. Normaal gesproken zouden die paarden wel 40 km per dag lopen om hun eten bij elkaar te scharrelen en wij geven ze twee of drie keer per dag een grote hoeveelheid.

Ik vond het allemaal zo onnatuurlijk. Er ontstonden zoveel vragen bij mij en dat bracht mij op een gegeven moment bij Terra Natura. Zij gaan uit van het natuurlijk paardrijden en dat je kunt communiceren met de paarden zoals zij dat van nature ook doen; de lichaamstaal van het paard. Iedere ruiter zou eigenlijk verplicht eerst een cursus communiceren met paarden moeten volgen voordat hij/zij op een paard gaat zitten. Dat is niet alleen veel eerlijker tegenover het paard maar zal ruiters an sich ook veel voordelen opleveren en minder stress, omdat ze hun paard veel beter begrijpen. Toen ik de eerste module deed kon ik wel janken van geluk. Ik was al die jaren dus toch niet zo stom geweest.

Van nature wist ik dat de manier waarop veel mensen met paarden omgaan niet gewoon was. Het kan dus anders, met respect voor het paard. De cursus voelde als een heel weekend thuiskomen. lk word begrepen!!

Ik behandel op dit moment samen met Roy paarden waarbij de een het paard behandelt en de andere - het liefst tegelijkertijd - de ruiter. Immers, vaak zijn de klachten van het paard afkomstig van de ruiter. Zo hebben we in januari voor RTV Utrecht een paard behandeld en meteen pikte ik op dat het paard last had van zijn darmen. Blijkt de ruiter de ziekte van Crohn te hebben.

Wij zijn ervan overtuigd dat als je de ruiter behandelt het paard een groot deel van zijn problemen zal kwijtraken. Als de ruiter dan ook nog een klein stukje thuis geraakt in de lichaamstaal van het paard zijn wij twee gelukkige therapeuten. Zo kunnen we nog meer betekenen voor de paarden en dat is ons doel voor de nabije toekomst.

Mocht je door dit artikel vragen hebben over het behandelen van paarden neem dan contact op met ons via de website: craniosacraalvoorpaarden.nl

Anja Marcinski